Klasik eğitimden gelen bir söyleyici mikrofona geçtiğinde çoğunlukla fazla ses üretir.
Mikrofon ses düzeyini zaten taşır; salonu doldurma görevi ortadan kalkar.
Bu boşalan alan bir kayıp değil, bir olanaktır. Düşük şiddette söylenen bir cümle artık duyulabilir.
Ancak düşük şiddet desteksiz olmaz. Desteksiz söylenen alçak bir cümle tonunu tutamaz ve titrer.
Birinci ayrıntı mesafedir. Yönlü bir mikrofonda yaklaştıkça pes sesler artar; bu, cümle içinde bilinçli olarak kullanılabilir.
İkinci ayrıntı patlayıcı hecelerdir. Mikrofona tam karşıdan söylenen sert sessizler hava darbesi üretir.
Üçüncüsü monitördür. Kendi sesini duyamayan bir söyleyici farkında olmadan yükselir ve tonu sertleşir.
Çalışma kayıtla yapılır. Mikrofonla söylenen bir cümle, ancak kaydı dinlendiğinde değerlendirilebilir.
Sahne ve kayıt koşulları da ayrışır. Kayıtta yakın mesafeyle elde edilen ayrıntı, sahnede geri besleme riskini artırır; bu yüzden iki ortam ayrı çalışılır.
Mikrofonun türü de tekniği değiştirir. Yönlü bir mikrofon mesafe farklarını belirgin biçimde büyütür; geniş açılı bir mikrofonda ise hareket serbestliği artar ama oda sesi kayda daha çok girer.
Derslerimizde mikrofon tekniği, ses çalışmasının üzerine eklenen ayrı bir başlıktır.